header image

Blok 5

Onze uitverkoren plekje, Le Boulou, kort na de spaans-franse grens, voldeed aan de verwachting. Camperplaats opzich is erg simpel, wel is er een sani-punt, geen stroom maar erg mooi gelegen bij een leuke kleine plaats op loopafstand.

En dat voor noppes! Maximaal 1 nacht maar dat sluit mooi aan op ons zigeuner-camperen: Trekken, wandelen, stadje bekijken, misschien fietsen als ze niet teveel bergen geplant hebben en dan weer verder trekken. Het stadje is aardig en een wandeling waard, ook een wandeling langs de rivier Tech en zelfs door de gedeeltelijk droge bedding was de moeite waard. Opvallend was dat de camperplaats begrensd werd door uitbundig bloeiende en geurende mimosa.

Interessant was ook een ronde over de aanpalende begraafplaats. Heel anders dan onze nederlandse begraafplaatsen. In de loop van de middag stak de wind op: Flink hard en errug koud. Gelukkig liet de zon ons niet in de steek. Deze ging pas achter zwarte wolken toen wij bezig waren om onze hap te bereiden. Gedurende de nacht vielen er een paar spatten.

De volgende morgen?

Deze begint op donderdag 3 maart. Bij het opstaan snel naar buiten gekeken: Grauwe hemel, veel wind en nog steeds vies koud. Toch maar snel de sani-verzorging gedaan en toen opweg naar Leucate-plage, ‘n rit van 60 km, o.a. door het centrum van Perpignan. We reden nog even een Zone Commerciële in om te tanken en wat boodschapjes te doen maar hier waren ze druk aan het spitten waardoor we de Carrefour-hypermarkt met tankstation niet gemakkelijk konden bereiken. Door naar Leucate dan maar.

De zeer royale camperplaats werd snel gevonden. De PIN-toestand bij de poort was afgeplakt en de slagbomen stonden open. Vanwege het winterseizoen: Gratis. We hebben een plaats gevonden met uitzicht op de zee. Deze was behoorlijk druk deze morgen! Fred ging, gekleed in dik vest en dito windjack op het fietsje door het dorp maar alle bakkers zaten kennelijk nog op de Bahama’s om uit te rusten van vorige zomer.

Gelukkig hebben we voor dit soort gevallen altijd alternatieven aan boord, toast en knäckebrot verving de baguette.

Na het ontbijt in de wandelschoenen en warme kleding, inclusief handschoenen want we laten ons niet van een strandwandeling afhouden! Een stuk verderop belandden we in een klein haventje, speciaal voor de mossel-, kreeft- en oestervissers. Een rij leuke winkeltjes bood daar het zeefruit aan. Zo vroeg op de dag konden we er echter geen trek in krijgen. Maar: Het was wel weer het bekijken waard. Aangrenzend aan het haventje was een bloterikken-vakantiepark met strand maar de lafaards bleven lekker binnen bij de warme kachel. Teruggewandeld door weerbastig zand en binnen een half uur was een waterig zonnetje helder gaan schijnen. Wel nog stevige wind maar dat maakt ook mooie golven. Bij de camper snel even een bakkie gedaan om daarna de fietsen te pakken om naar Laucate-stad(je) te rijden. Aardig, maar niets dat Fred kon verleiden zijn camera onder z’n jas vandaan te halen.

We hebben nog wel een paar tussenstops gemaakt om naar het geweld van de golven te kijken en een paar boardsurfers die deze probeerden te bedwingen.

Na de fietsexpeditie ging Els zowaar in haar tuinstoel liggen lezen en werkte Fred aan deze blog. Ook prepareerde hij wat foto’s om alvast iets op de fotosite te plaatsen. Even leek het erop dat er een internetlijntje opgepikt kon worden maar dat was een illusie….

Inmiddels was de grote camperplaats nagenoeg volgelopen met campers en dat in begin maart! Ook de camperplaats in Le Boulou stond ‘savonds geheel vol.

De duisternis viel, zoals we inmiddels gewend waren, erg snel in. Els hield zich nog bezig met het prikken van de volgende bestemming, weer een kort ritje en ook weer aan zee. Daarover morgen meer……….

De volgende dag werden we gewekt door een stevige regenbui. Alvast, in afwachting van de triomf van de goed proberende zon, de boel reisklaar gemaakt. De regen hield gelukkig snel op zodat we ons vuil water konden lossen en schoon water pakken.

Hierna opweg voor een mini-etappe: Ongeveer 30 km naar Peyriac-de-Mer. Dit was met een half uurtje bekeken en in die tijd had het weer zich aan onze wensen aangepast. We bereikten de eenvoudige camperplaats en konden een leuk plekje uitzoeken. De fietsen van het rek om ons ontbijt-brood en avond-coteletjes te gaan kopen in het erg leuke dorp.

Na versterking van de inwendige mens gingen we wandelen. Bij het dorp lagen uitgestrekte salinen, zoutpannen. Volgens ons niet meer echt in gebruik want deze verspreidde een niet al te frisse geur. Het kan zijn dat vóór de zomer grote schoonmaak wordt gehouden om de afgestorven algen te verwijderen, dit is ons niet helemaal duidelijk geworden. We maakten een lange wandeling rond l’etang, een soort binnenmeer met verbindingen naar zee. Een typisch landschap dat ook een natuurreservaat was. Op de meest merkwaardige plekken troffen we wijngaarden aan, de bodem was meestal bedekt met uitbundig bloeiende witte bloemetjes. Bij goed bestuderen was te zien dat de wijnstokken, héél ver teruggesnoeid, de eerste tekenen van nieuwe uitloop lieten zien. Toen we het meer open water bereikten zagen èn hoorden we enkele groepen flamingo’s. De grote rondwandeling kwam uit in het dorpje, dit hebben we, en passant, ook maar bekeken. Hier werd ons duidelijk wat  bedoeld wordt met ‘La Dolce Vita’. Het ademde rust in een decor van mooie oude geveltjes en platanenlaantjes. De enkele werkman die we ontmoetten had zijn tempo perfect aangepast.

Terug bij de camper werden de schapenwolken wat groter en wat grijzer maar het was nog niet echt dreigend. Omdat Els in haar boeiende boek dook besloot Fred een stuk te gaan fietsen. Een tocht(je) van bijna 20 km door een prachtgebied met links en rechts van de weg òf water met vaak groepen flamingo’s òf wijnvelden.

Alsof het zo moest zijn: Tijdens ons avondeten begon het lichtjes te regenen. Om de tijd van te bed gaan te overbruggen ging Fred nog een tijdje kijken naar een rugbytraining op het naast de camperplaats gelegen veld. Rond 21 uur ging Fred, ná zijn dagelijkse rantsoen van 2 (grote!!!) glazen cambernet-sauvignon te bed, Els zat tot ?? uur vastgekluisterd aan haar boek.

De volgende ochtend: Stralend weer! Grote schoonmaak in de camper, dekbedden uitkloppen en daarna in eerste instantie naar Narbonne-stad om te tanken en te provianderen.

Omdat het volgend doel Remoulins was, 200 km richting noord-oost, besloten we er weer wat tolcenten tegenaan te gooien. Tijdens deze kilometers werd de boordaccu ook weer wat op peil gebracht want we waren toch al 5 dagen zonder externe stroom. Remoulins werd voorspoedig bereikt, leuk camperplekje, direct aan de rivier de Garde.

Uit onze documentatie hadden we de informatie dat er de Pont du Gard in de buurt zou zijn. Leuk weetje: Dit aquaduct uit de romeinse tijd siert het eurobiljet van vijf.Dat MOET bekeken worden! De heenweg liepen we langs de linkeroever, een kleine 5 km langs een redelijk drukke weg. Ruim ‘n uur hebben we op en rond dit knappe romeinse staaltje van bouwkunst gewandeld, genoten, gefilmd en gefotografeerd. Dit bouwwerk is destijds gemaakt om de bovenstad van Nimes van water te voorzien. De weg terug naar camper en koffie liep langs de aantrekkelijke route via de rechteroever. Bij de camper aangekomen werd er een babbel gemaakt met camperburen ‘uut ‘tnoorden van ons land’. Na de koffie nog even een rondje door Remoulins gelopen, niet onaardig, om daarna aan het avondeten te beginnen.

Toen de bijna dagelijke klus: Waar gaan we morgen naartoe?

We kozen voor Montelimar, waarbij Els moest beloven niet meer dan één kilo nougat te kopen. Els nog in haar boek, Fred aan dit verslag en toen mochten we gelukkig weer naar bed, uitrusten van opnieuw een prachtige dag.

Leave a response






Your response: