header image

Blok 6

Remoulins werd rond half negen verlaten om via secundaire wegen naar Montelimar te rijden. Een mooie route door een middelgebergte, uitloper van de Ardèche met veel wijngaarden, caves en chateau’s en bloeiende bloesemgaarden met amandelbomen. Er doken ook lavendelvelden op maar deze zagen er nog wat troosteloos uit. We parkeerden nog even bij MCDonald in de hoop internet te vangen maar dit lukte niet.

In Montelimar aangekomen probeerden we met een mix van onze warrige navigatie en bordjes ‘Air de Campingcars’ ons plekje te vinden. Ging niet echt lekker want we belandden in steegjes waar de camper zuigende pas doorging en ook nog minsten 15% helling. Dit doolhof leidde uiteindelijk naar een begraafplaats en een kasteel, maar geen camperplek te zien. Weer terug naar beneden dan maar………. Dit was zomogelijk nog pittiger! Steil bergaf en 5 a 6 bochten die alleen met 4 a 5 keer terugsteken te beslechten waren. Als door een wondertje ontdekten we toch weer verstopte borden ‘Aire de campingcars’ en kwamen op een nagenoeg verlaten camperplaats aan. De toegangsbarricades, normaal werkend via een betaalautomaat, waren nog in winterslaap dus konden we zo oprijden. Ook de sani-voorzieningen waren buiten bedrijf en zelfs gedeeltelijk gemold. Maar indachtig de nougat besloten we te blijven staan.Na een kalmeringsbakje vanwege het steegjes-doolhofgebeuren startten we de wandeling naar Montlimar. We hebben niet de hele stad bezichtigd maar ontdekten toch wel een paar leuke en mooie dingen. Ook in deze stad viel het weer op: De grote verschillen in bebouwing. Naast historisch verantwoord gerestaureerde gebouwen ook heel veel bouwsels die sinds de bouw, lang, lang geleden, geen enkel onderhoud gehad hebben.

Op de terugwandeling zijn we dan toch een nougatwinkel binnengestapt, een walhalla voor snoepers! Een aardige mevrouw gaf ons uitleg over de verschillende soorten, we konden haar europese frans voor 70% volgen. En natuurlijk ontkwamen we er niet aan om van diverse lekkernijen een portie mee te nemen. Terug bij de camper hadden we er toch weer bijna 3 uur wandelen/slenteren opzitten. Els dook weer in haar boek, in de tuinstoel en uit de (koude!) wind, Fred probeerde een aantal internetverbindingen maar zonder resultaat. Dus: Even verslag bijwerken dan maar.

‘sAvonds besloten we ons zelf maar eens te kietelen en een pizza te gaan eten. In het mooi opgezette Centre communale hadden we tijdens de wandeling een pizzeria gezien, dus in de kuierlatten om de kilometer te overbruggen. Vlak bij de pizzeria struikelde Fred over een opstapje en viel languit plat voorover. Niks aan de hand, klein pijntje aan het knietje maar dat was snel over. De pizza’s smaakten voortreffelijk en na het nuttigen hiervan gingen we weer naar ons mobiele huisje. Steenkoud was het, dus stevig doorstappen. In de camper nog even de volgende etappe vastgesteld en toen ging Fred te bed. Hoelaat Els zijn voorbeeld volgde ontging hem want hij was zo vertrokken.

Totdat….: Na een uurtje of drie werd hij wakker. Zijn rechterpols deed erg moeilijk! Vanuit die pols ging de hele arm pijn doen en hield dat stug vol, hoeveel slaaphoudingen er ook geprobeerd werden. De rest van de nacht werd een verzameling korte tukjes. De volgende morgen besloten we toch maar naar een dokter te gaan en, zoals dat hoort: Met dit voornemen werd de pijn al minder en wilde de arm zich weer redelijk naar Fred’s commando richten. Maar toch naar de dokter gegaan, via het VVV om te vragen waar er een te vinden was. De dokter rammelde en draaide met de pols, keek een beetje moeilijk en schreef een verwijzing voor een ziekenhuis om een foto te maken. Dokter betaald en, eigenwijs als we zijn, nog maar niet naar het hospitaal. De zwelling was al beduidend minder en met wat aangepast gedrag functioneerde de pols en arm weer redelijk. Dus: Naar de camper, een partijtje petit pain weggewerkt, sani-routine uitgevoerd en weer op pad. De bediening van het voertuig lukte goed als was er af en toe wat protest van de pols.

Montelimar werd verlaten via normaal begaanbare wegen en langs secundaire wegen min of meer de Rhone stroomopwaarts volgend kwamen we uiteindelijk aan in een liefelijk wijndorpje: Gervans. Een mini-camperplaats voor 4 niet te grote campers, in de schoolvakanties is er plaats voor 7 a 8. Mooi aangelegd. Er waren sani-voorzieningen, ‘n (hurk-)toilet en een lief klein busje voor een vrijwillige bijdrage. Natuurlijk moest er weer gewandeld worden, nadat Fred even, ter compensatie van de beroerde nacht, een middagdut had gedaan. Mooie wandeling tussen de wijngaarden, amandelboomplantages en nog andere niet-definieerbaren boomgaarden. Ook werd er nog een waterkrachtcentrale in de Rhône bekeken en toen vonden we dat de tijd weer nuttig besteed was. Tegen het invallen van de duisternis kwamen we weer ‘thuis’ en was de camperplaats gevuld. Nog even internetvissen maar alweer geen resultaat. Nog even de foto’s saven terwijl Els de keukendienst waarnam en dan eten, even keuvelen en naar bed.

De volgende ochtend waren we weer vrij vroeg uit de veren. Na de gebruikelijke twee mokken koffie en het vaste corvee wilden we de sani-routine uitvoeren. Daar stond een fransoos, nee, geen fransman, bewust  fransoos. Deze was tergend langzaam bezig met zijn camper en toen Els discreet en netjes eens ging kijken waarmee hij bezig was stortte hij een hoop onvriendelijk klinkende franse woorden uit, onderstreept met obscene gebaren, driftig wijzend naar zijn FRANSE nummerplaat. Hij had het kennelijk niet zo op toeristen…….. Met enige vertraging gingen we verder aan onze ‘Europatoer’, richting Champagnola, het hart van de Hoge Jura.

Onderweg nog even langs de boulangérie voor brood en wat lekkers bij de koffie. Tijdens de rit reden we door Bourg-en-Bresse waar aan alles duidelijk werd dat dit een belangrijk kaas-centrum is. Kort na het verlaten van deze stad begon de geleidelijke klim naar het Jura-gebergte. Een mooie rit, zoals we deze overwegend gehad hebben. We vonden een leuk parkeerplaatsje waar de brunch gebruikt werd. De camperplek in Champagnola werd snel gevonden. Vóór de ingang van een grote camping en in de wintermaanden gratis. Er was een stroom- en schoonwatervoorziening maar deze was buiten gebruik.  De eerste verkenningwandeling van twee uur door de aardige stad bracht weinig bruikbare wijsheid over de omgeving en het VVV-kantoor deed een middagdutje.

Dan maar weer naar de camper voor een kleine pauze en met hernieuwde energie terug naar de VVV waar we, merkwaardig, geen voor ons bruikbare info vonden. 300 folders, echter niets bruikbaars. Ook een studie van de kaarten uit de omgeving leverde weinig op. Min of meer door toeval kwamen we dan toch op een wandelpad langs het riviertje de Ain. Erg mooi en het eindigde bij de camping. De dag alsnog goedgemaakt, dus! Terug bij de camper: Foto’s saven, logboekhuiswerk maken in afwachting van het invallen der duisternis, eten en inmiddels zeggen de franse kippen dat ze pas op stok gaan als Fred gaat slapen.

Voor de volgende dag: Een wederzien met de fijne camperplaats bij Baume-les Dames aan de Doubs. Hiervoor werden weer rond 100 kilometer afgelegd.

1 Comment

  1. By: Ad Janssens on 28 October 2015 at 12:09      

    Hallo, ik vind jullie verslagen heel boeiend en met veel humor opgeschreven. Waar je soms wel preciezer op zou kunnen zijn is plaatsnamen correct te benoemen.
    Als het Le ….. iplv la …. moet zijn, of zoals Champagnola wat Champagnole moet zijn.
    Dit is belangrijk wanneer iemand de plaats op wil zoeken in n atlas of wegenkaart.
    Neem het als pos. kritiek op want ik heb veel lol in jullie verslagen en ga zeker enkele reizen zelf verkennen met mijn camper. groetjes Ad

Leave a response






Your response: